Τα blogs είναι τα τελευταία προπύργια της ελεύθερης και σωστής ενημέρωσης απ' τον κατακλυσμό της ειδησεογραφικής βιομηχανίας. Η βιομηχανία αυτή επιτελεί μια συγκεκριμένη αποστολή. Γι' αυτό δεν μπορώ να την κατηγορήσω ευθέως. Εκείνο που ξεκινάει και ενοχλεί και γίνεται πηγή και αιτία προστριβών είναι το ότι η 4η εξουσία (όπως επονομάζουν τον τύπο) δεν είναι και τόσο... εξουσία τελικά.
Το θέμα ότι τα γεγονότα ερμηνεύονται... μέσα απ' το μυαλό του καθενός μας και για το ίδιο θέμα γράφονται 100 διαφορετικές απόψεις και μάλιστα δημόσια είναι η καλύτερη έκφραση του πλουραλισμού για την οποία "πάλευαν" οι δημοσιογράφοι και ίσως και οι λαοί αναζητώντας την ελευθερία του λόγου. Με το να ανακοινώνει όμως κάποιος την άποψή του δημόσια, χάνεται η ευκαιρία απ' τα ΜΜΕ να δώσουν αποκλειστικά και μόνο τη δική τους οπτική γωνία στα γεγονότα ώστε να χειραγωγούν τον κόσμο προς την κατεύθυνση που ενδεχομένως τους υπαγορεύεται.
Όσο βέβαια τα blogs παίρνουν δύναμη τόσο προσπαθούν να τα αποδυναμώσουν. Στην αρχή έλεγαν ότι δεν τα διαβάζει κανείς με 1η την κα Παναγιωταρέα. Θα συμφωνούσα υπό την έννοια ότι παντού υπάρχει μια τηλεόραση και όχι τόσο συχνά ένας υπολογιστής. Το μέλλον όμως ανήκει σε ανθρώπους νέους η οποίοι έχοντας καταλάβει το σκουπιδο-market των ΜΜΕ προτιμούν να εναποθέσουν την ενημέρωσή τους στο internet και στο (ή στα) blog που τους αντιπροσωπεύεουν ή πρεσβεύουν τις απόψεις τους. Κάνοντας κανείς περιήγηση στα blogs, βλέποντας το λόγο αλλά ΚΑΙ τον αντίλογο, διαμορφώνεις μια σωστότερη άποψη. Προβληματίζεσαι και γίνεσαι ένα υγιές και καθόλα σκεπτόμενο άτομο αντί να είσαι παθητικός δέκτης ειδήσεων και απόψεων.
Μετά είπαν ότι τα blog είναι ανεξέλεγκτα. Δηλαδή αυτά που γράφονται μέσα ενδέχεται να περιέχουν ανακρίβειες και σφάλματα που υπάρχει περίπτωση να παραπλανήσουν τον κόσμο. Και ΕΣΤΩ ότι μπορεί να γίνει και αυτό. Πόσες φορές το έχουν κάνει αυτό τα ΜΜΕ; Και ανακρίβειες έχουν γράψει και συκοφαντίες έχουν κάνει και παραπλανούν ΠΟΛΛΕΣ φορές τον κόσμο... Τουλάχιστον στα blogs το φαινόμενο αυτό μπορεί να εξαλειφθεί με τη μέθοδο λόγου-αντίλογου ανάμεσα στα blogs. Αρκετά παλιότερα είχα δει εδώ http://akpe.no-ip.info/?p=56 ότι οι bloggers είναι οι ιερόδουλες του διαδικτύου απ' την δημοσιογράφο της καθημερινής κα Χ. Κουναλάκη (όπως μπορώ να συμπεράνω απ' το email). Δεν παρατηρεί πλουραλισμό, αλλά ανομοιογένεια! Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός δημοσιογράφου που θίγεται και κινδυνεύει η δουλειά του. Ο δημοσιογράφος υπερτερεί πίσω απ' το προτέρημα ότι είναι αδέκαστος. Αυτη είναι η κίνηση που προσπαθεί να πετύχει το blue ribbon campaign και για τους bloggers. Τα δικαιώματα αυτά δεν ισχύουν (νομίζω) αλλά παλέυουν να ισχύσουν παγκόσμια για όλα τα blogs.
Κατηγορούν τα blogs ότι κάνουν κακό στην ελληνική γλώσσα. Δεν μπορώ όμως να κατακρίνω κάποιον ο οποίος μιλάει μια γλώσσα απλή και καθημερινή και λέει αποκλειστικά και μόνο την άποψή του. Αντιθέτως μπορώ να κρίνω ένα 'λογοτεχνικό' δημοσιογραφικό κείμενο το οποίο έχει σκοπό να ενημερώσει ή να μπερδέψει;
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι τα blog είναι το πρόγραμμα "ανοικτού κώδικα" ενάντια στα "εμπορικά". Δηλαδή άνθρωποι απ' όλο τον κόσμο που στον ελεύθερό τους χρόνο γράφουν κώδικα για ένα καλύτερο antivirus ή ένα καλύτερο browser ή ένα καλύτερο λογισμικό. Αντίστοιχα άνθρωποι που χωρίς να είναι η κύρια δουλειά τους ενημερώνουν τον κόσμο ο καθένας με τη δική του χροιά και άποψη. Που στο τέλος το "ολοκλήρωμα" των απόψεων αυτών, δίνει μια δύναμη ενημέρωσης μεγαλύτερη απ' ότι θα μπορούσε να φανταστεί ο οποιοσδήποτε.
Είναι λυπηρό όμως, όταν η ωριμότητά μας φτάνει στο σημείο να απαιτεί απ' τους bloggers να δηλώνουν όνομα (όπως είχε προταθεί παλιότερα) για να μπορεί ευκολότερα ο καθένας να πιέζει και να εκβιάζει οποιονδήποτε εγκληματεί λέγοντας ελεύθερα την άποψή του. Η μεγαλύτερη όμως εντύπωση είναι η συστηματική επίθεση που γίνεται στο troktiko. Αφού έχει τόση δύναμη ώστε να προκαλεί τις μεγαλύτερες αντιπαραθέσεις σημαίνει πως είναι το σύμβολο που θα κάνει την επανάσταση στο χώρο της διαδικτυακής ελεύθερης ενημέρωσης. Αν πέσει το troktiko είναι θέμα αλυσιδωτής αντίδρασης να καταρρεύσει το όλο σύστημα. Κρατείστε γερά για το καλό όλων μας. Έχετε τη συμπάθεια του κόσμου. Όχι της ανώνυμης μάζας. Αλλά του γείτονα, του καθημερινού ανθρώπου, του Δημήτρη, του Παναγιώτη, του Κώστα, της Μαρίας."
